0. Prolog

     Zimny, styczniowy dzień. Na termometrze mogłoby być maksymalnie trzy stopnie. Podwórze chyba nigdy nie było tak bardzo zasypane śniegiem.  Na ławce obok małego domku jednorodzinnego siedziała dziewczyna. Za raz do niej dosiadł się chłopak, który mógł mieć siedemnaście lat.

- Musisz jechać? – Zapytał się.

- Nie mam wyboru… - odpowiedziała odwracając głowę.  -  Mamy trzy dni…

- Rozumiem.

- Rose, spiesz się! – Ktoś odezwał się z otworzonego garażu.

- Już idę, mamo – odmruknęła w odpowiedzi.

   Wstała drgając lekko. W jej głowie kłębiło się wiele myśli. Wyjazd, przyjaciele, rodzina – musiała wszystkich zostawić.   Gdy przechodziła obok dużego drzewa, prawdopodobnie buku, uśmiechnęła się. Dominic ostatni raz pomyślał o ich wygłupach. Nie zauważył, że podniósł mu się kącik ust.

Lato, 2003 rok.

Mała Rose szła drużką.  Jej pantofelki dawały piękne odgłosy. Sukienka falowała, a włosy zaplecione w warkocz ochładzały jej spocone plecy. Czekała już długo na kilka osób. Alison, Alex, Edith, Dominic nie zjawili się o umówionej porze. Robiło się ciemno, lecz nic sobie z tego nie robiła.  Przyszli pół godziny później, nic dziwnego, że teraz nadal się z nimi przyjaźni, onieśmieleni tym, co widzieli. Rosalie Moore w tej odsłonie, w której jej nigdy nie widzieli. Dziewczyny szybko podbiegły i ją przytuliły. A rodzynek doszedł po chwili z nieukrywanym zaskoczeniem.

   Spod jej czarnych rzęs wypłynęły dwie ciepłe łzy.  Pamiętała wszystkie spędzone chwile z przyjaciółmi.  Od siódmego roku życia aż do szesnastego. Nigdy nie myślała, że będzie musiała ich zostawić.

    Chciała mieć już chwilę spokoju – powędrowała do domu.